Życie codzienne

                                                    

 

 

„Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie.”       (1 Kor, 10, 3)

            Autorzy relacji z życia pobożnych Żydów zwracają uwagę na jeden szczegół, jakże jednak ważny. Dla bogobojnych Żydów każda chwila życia, każda chwila dnia była Bożą chwilą. Praca, jedzenie, picie, odpoczynek, także pożycie małżeńskie miało charakter niemal sakralny. Czy to zmieniało wewnętrzną strukturę tych czynności ? Oczywiście że nie.

Cieśla musiał tak samo zbijać skrzynię, rolnikowi pot spływał po czole, spragniony z ulgą przełykał wodę, a chłopak tak samo starał się o swoją dziewczynę. Ale w tym codziennym zabieganiu rozmawiali ze swoim Bogiem, On stał obok nich. Oni wiedzieli, że On stoi obok nich, pewnie nawet nie musieli wierzyć, bo wiedzieli.

Gdzieś zagubiliśmy tę obecność Boga Żywego w naszym życiu. Pozostał, i to nie zawsze, odklepany rankiem „paciorek”, potem już tylko biznesy, spotkania, załatwiania, niekoniecznie uczciwe. Trochę głupio w to wplątywać Boga. Może lepiej już zasypiając „machnąć” jeszcze jeden „paciorek”, tak na wszelki wypadek.

                                                  

 

 

                                                                     

 

 

Pan z Tobą!

 

                                                          

 

 

 „W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w  Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, (błogosławiona jesteś między niewiastami)” Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: „ Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron Jego Ojca, Dawida […] Na to  Maryja rzekła do anioła:” Jakże się to stanie skoro nie znam pożycia z mężem?”. Anioł Jej odpowiedział:” Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym” […] Na to rzekła Maryja:” Oto ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa”. Wtedy odszedł od Niej anioł „ ( Łk. 1, 26-39)

 

Maryja zadaje tylko jedno pytanie – proste i oczywiste. Musiała je zadać jako uczciwa i godna kobieta: „Jak to się stanie…?” Dalej milczy, by na końcu anielskiego poselstwa  wypowiedzieć zdanie, które,  jak ktoś zauważył, zmieniło losy wszechświata.

Mogła zadać niejedno pytanie. Wielkie nieba, przecież za chwilę miała zostać matką Syna Bożego! Co ma dalej robić, co powiedzieć Józefowi, sąsiadom, jak wychowywać, jak strzec ? Nie wiemy czy przez Jej głowę przemknęły te i inne pytania. Może tak, może nie. W  gruncie rzeczy to zupełnie nieważne. Nieważne ? Tak, nieważne, bo Ona wcześniej usłyszała,  że Pan jest z Nią i zaufała Mu tak, jak nikt przed Nią i nikt po Niej. O cóż więcej pytać skoro Wszechmocny wybiera mnie i mówi  – Jestem z Tobą

.My pytamy, no cóż, taka nasza ludzka kondycja. Gdy kogoś nagrodzą, pytamy, czemu właśnie on, gdy cierpienie stanie się naszym udziałem, pytamy, dlaczego ja, jakby nieśmiało sugerując, że są inni, bardziej „godni” by ich bolało.

Pytamy i gorszymy się nie słysząc odpowiedzi. A skoro tak, to może idziemy złym tropem, może trzeba tak jak Ona.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gorzkie refleksje

 

 

Motto: Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością. Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon: bije on tobie.    ( J. Donne)

 

Wiedziałem, że ten felieton będę kiedyś musiał napisać i teraz jest nań czas. Czas kiedy ulicami naszych miast przechodzą wielotysięczne manifestacje kobiet protestujących przeciwko zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej. Żeby nie było wątpliwości następne zdania piszę „tłustym” drukiem. Aborcja nie jest ok., nigdy nie jest ok., zawsze jest przerwaniem ludzkiego życia, nieważne czy ono ma parę dni, czy parę miesięcy. Dla chrześcijanina zaczyna się to życie gdy nastąpi połączenie gamety żeńskiej i męskiej. To jest początek Nowego. Każde zniszczenie ludzkiego życia, życia które jak mówi psalmista Bóg utkał w łonie matki, a jego imię wypisał na swojej dłoni (prorok Izajasz) jest głęboką niesprawiedliwością. Niesprawiedliwością wymierzoną w samego Stwórcę. Odbieramy Mu to, co jest Jego własnością, odbieramy Mu człowieka w którego On Bóg tchnął życie.

            Przez ćwierć wieku starałem się przekazywać tę prawdę młodzieży szkolnej, akademickiej i narzeczonym zamierzającym wziąć ślub sakramentalny. Może nie tyle przekazywać, co uwrażliwiać ich na świętość każdego ludzkiego, poczętego życia. Na palcach jednej ręki mogę policzyć księży dla których ta moja praca była ważna. Na co dzień wyglądało to mniej więcej tak: niech tam pan, panie magistrze coś im powie; muszę ich nauczyć śpiewu przed biskupem (chodziło o młodzież przystępującą do Sakramentu Bierzmowania, a która prosiła mnie o jeszcze jedno spotkanie); Duch Św. to wyrówna – to odpowiedź na moje krytyczne uwagi; ma pan rację, ale nam księżom tak jest wygodniej – to z kolei odpowiedź na moje spostrzeżenie, że organizacja kursu jest na fatalnym poziomie. Smutna anegdota. Prowadzę kurs przedmałżeński dla 150 par narzeczonych. Wykłady w dolnym kościele, na górze koncert orkiestry dętej. Wprowadzam w zagadnienie naturalnego planowania poczęć. Przypadkowa zbieżność niektórych moich stwierdzeń podkreślona donośnym dźwiękiem trąby, wzbudza w słuchaczach radosny entuzjazm, nie trzeba dodawać, że nie związany z naturalnymi metodami.

Czy to tylko historia, która nawiasem mówiąc ma przecież wpływ na teraźniejszość? Nie sądzę. Z ust wiarygodnych słuchaczy wiem, że dalej niejeden taki kurs, jest na żenującym poziomie. Jak się zdaje nierzadko jedynym kryterium dla prowadzącego jest, by on prowadzący był… pobożny. Nie kpię z pobożności, ale w tym wypadku to stanowczo za mało. O radosnej twórczości katechetów w temacie tzw. uświadamiania dzieci i młodzieży szkoda nawet mówić. Jeden tylko przykład podany zresztą przez biskupa (niestety nie pamiętam nazwiska). Katechetka do młodzieży przed dyskoteką: W tańcu bądźcie w takiej odległości, by Duch Św. mógł zmieścić się między wami.

Trudno w to uwierzyć, ale od 1989 roku nie ma sensownego, zgodnego z wymogami współczesnej pedagogiki i oczywiście moralności katolickiej, programu wprowadzającego młodzież w świat dojrzałej miłości i dojrzałego seksu. Tak seksu też! I dobrze by było aby katecheci nie rumienili się przy słowie „seks” i nie mówili, że w czasie współżycia małżonkowie czują „przyjemne mrowienie”.

Co to wszystko ma wspólnego z coraz większą popularnością aborcji, także wśród chrześcijan? Ano to, że gdyby Kościół wcześniej zajął się na poważnie tematyką związaną z ludzką płciowością, to może dziś wyglądałoby to inaczej. Zamiast tego mamy słynne listy pasterskie z pouczeniami. Jak wiadomo wierni, a młodzież szczególnie, o niczym innym nie marzy tylko o tym, by być pouczonym przez areopag dostojnych mędrców. Miałem okazję kilka lat temu aż dwa razy słuchać listu pasterskiego na początek nowego roku szkolnego. Może to nieładnie tak powiedzieć, ale to było intelektualne – nic.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nasz Episkopat zdaje się faktycznie wierzyć, że będzie ustawa, to wszystko będzie w porządku. Otóż ze smutkiem stwierdzam, że nie będzie. Ludzkiego sumienia nie kształtuje się ustawami. To Kościół jest od nawracania i prowadzenia ludzi do Boga, także tych, którzy uważają, że aborcja jest ok. To prawda, że taka praca to jest „krew, pot i łzy”, to jest droga z krzyżem na ramionach i pewnie dlatego tak mało jest chętnych. Jak ktoś ma inną propozycję, to zamieniam się w słuch. Nie neguję potrzeby dobrego prawa, ale inaczej tworzy się ludzkie prawo, a inaczej wrażliwe ludzkie sumienia.

I jeszcze jedno. Rzeczywistość społeczna i polityczna w której tworzy się prawo jest bardzo ważna i często decyduje o nastawieniu do niego. Kościół, w osobach swoich duchownych, entuzjastycznie poparł „dobrą zmianę”. To jest fakt. Ja mam swoją opinię o tejże zmianie, ale nie widzę potrzeby by ją w tym miejscu przedstawiać. Faktem jest również to, że w opinii wielu chrześcijan, także tych otaczanych powszechnym szacunkiem, Kościół „spija śmietankę” z tej „dobrej zmiany”. Ok., nie wtrącam się choć może powinienem, też jestem Kościołem i to wcale nie gorszym niż ten za jaki uważają się duchowni.

Znowu jest faktem, że słuszne apelowanie biskupów o szacunek dla każdego poczętego życia, zyskało partyjną otoczkę, czy wręcz cyniczne wsparcie tej partii. Tej samej partii i ludzi ją reprezentujących, którzy z pogardą odrzucają apele tegoż Episkopatu o pomoc dla uchodźców, czy choćby poranionych przez wojnę dzieci. To ci sami ludzie, którzy od dwóch lat wmawiają nam , że korytarz humanitarny, to korytarz terrorystyczny. To ci sami ludzie, którzy publicznie krytykują kardynała, który nie popiera ich nienawistnych bredni. W takim towarzystwie to nie jest duszpasterstwo, tylko bicie cepem. To jest także mój i wielu innych Kościół. My, by użyć słów apostołów, nie mamy dokąd iść, bo to jest nasz Kościół!

Na wszelki wypadek pozwolę sobie zauważyć, że jest mi głęboko obojętne czy zostanę oceniony jako: lewak, zdrajca, liberał i drugi sort z bakteriami i pierwotniakami (właściwe podkreślić, ewentualnie dodać inne).

„Przyjacielu, po coś przyszedł?”

                                

„ Gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim wielka zgraja z mieczami i kijami, od arcykapłanów i starszych ludu.  Zdrajca zaś dał im taki znak: «Ten, którego pocałuję, to On; Jego pochwyćcie!».  Zaraz też przystąpił do Jezusa, mówiąc: «Witaj Rabbi!», i pocałował Go.  A Jezus rzekł do niego: «Przyjacielu, po coś przyszedł?» Wtedy podeszli, rzucili się na Jezusa i pochwycili Go. „ (Mt. 26, 47-50)

„Przyjacielu, po coś przyszedł?” Przedziwne słowa po których dreszcz trwogi ogarnia człowieka. Przedziwne określenie Judasza. Jezus doskonale wie po co przyszedł Judasz. Ale wiedza o tym, co zamierza jego uczeń w żadnym stopniu nie determinuje Judasza. Cały czas jest wolnym człowiekiem, w ostatnim ułamku sekundy może jeszcze upaść Mistrzowi do stóp, wyznać winę i prosić o przebaczenie. Jego wolność nie jest niczym ograniczona, a Jezus mówi do niego „Przyjacielu….

Judasz skorzystał z daru wolności, skorzystał do końca, wiemy jakiego końca.

Kiedy zbliżamy się do krawędzi grzechu, kiedy mamy zamiar zaprzeć się Boga, Ten nie ciska w nas piorunami. Pyta: – przyjacielu po coś przyszedł, co chcesz uczynić?

Mógłby pogwałcić naszą wolność, ale On nawet chorego pytał czy chce być zdrowy. On tylko mówi do nas – „Przyjacielu…         

 

 

 

 

Fałsz i kłamstwo!

                                                 

 „Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc,  powtarzali : „Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela : niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego. „  (  Mt 27, 41 – 42)

Fałsz i kłamstwo ! Widzieli jak niewidomi odzyskują wzrok, chromi – chodzą, a z zarażonych opada trąd. Widzieli, jak wskrzeszał zmarłych i mówili, że czyni to mocą diabła. Gdyby zszedł z krzyża, powiedzieliby to samo. Gdy powstał z martwych, namówili żołnierzy do kłamstwa. Byli synami kłamstwa i zostali nimi pewnie do końca. Jedyną ich nadzieją jest modlitwa Jezusa: „ Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”

             Jakimś śladem ich postawy jest nasze dzisiejsze : „Uwierzyłbym gdyby… „ Gdyby Bóg zmienił to czy tamto, gdyby Kościół zechciał, a Papież poprawił Dekalog. Na początek, wzorem amerykańskiej konstytucji, dwie poprawki do piątego przykazania, trzy do szóstego, korekta do siódmego np. tak, jak radził pewien noblista : „mniej kradnij”.

  Jak przed wiekami – fałsz i kłamstwo! Lepiej już powiedzieć Bogu twarde – nie. Ale by to uczynić trzeba, choć dziwnie to zabrzmi, mieć odwagę i uczciwość. Paradoksalnie może ci będą mieli bliżej do Wszechmocnego bo : „Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust”.

 

 

Dobry łotr

 

                                              

„Jeden ze złoczyńców, których  [tam] powieszono, urągał Mu :”Czy Ty nie jesteś Mesjaszem ? Wybaw więc siebie i nas”. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: „ Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz ? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy, bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił „ I dodał : „ Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa” Jezus mu odpowiedział : „ Zaprawdę powiadam ci : Dziś ze Mną  będziesz w raju” ( Łk. 23, 39-43)

 

Rzymianie, jak słusznie ktoś zauważył, nie przybijali do krzyża za kradzież paru ryb ze straganu. Łotr musiał mieć na sumieniu zapewne niejedno ludzkie życie i morze nieszczęść, które wyrządził swoim bliźnim. Ma zresztą tego świadomość, nie prosi Jezusa, by Ten uwolnił go od doczesnej kary, co więcej – uważa ją za sprawiedliwą. Nie prosi Jezusa o wzięcie do raju, ot tak po prostu. On zwraca się do Jezusa tylko o to, by ten go wspomniał. Zaiste niezwyczajny to łotr. Karę uważa za sprawiedliwą a pokory mógłby się od niego uczyć, niejeden z nas.

Jezus jak zawsze daje stokroć więcej niż oczekuje proszący :”Dziś będziesz ze Mną w raju” Będziesz w raju, będziesz oglądał twarz Boga Jedynego, będziesz święty, on łotr, tu powinny być trzy wykrzykniki. To oburza nasze ludzkie wyobrażenie sprawiedliwości, a to dopiero początek.

A gdyby dziś obok ukrzyżowanego Jezusa znalazł się terrorysta mający na sumieniu setki czy tysiące niewinnych ofiar, gdyby seryjny morderca i gwałciciel, gdyby pedofil bezwzględnie wykorzystujący małe dzieci, gdyby… no właśnie.

Zanim cokolwiek powiemy, zauważmy nieco egoistycznie, że te słowa Jezusa są także dla nas osobistą i realną nadzieją. Tak, my oczywiście nie zabijamy, nie kradniemy, nie podpalamy. W odróżnieniu od łotra, kary jakie nas spotykają zawsze uważamy za niesprawiedliwe, coś tam jednak na sumieniu mamy. Czy gdy Jezus nam powie –„Dziś ze Mną będziesz w raju” to zaczniemy się krygować i powiemy :” Ależ skąd Panie Boże ten tysiąc lat czyśćca należy się nam jak psu zupa”

Miłość Boga i Jego sprawiedliwość staje w poprzek naszych wyobrażeń i chciałoby się tylko powiedzieć – całe nasze w tym szczęście.

I co my mamy zrobić?

                                   

 

Kolejną rocznicę wyboru kochanego Franciszka na Stolicę Piotrową można podsumować jednym powiedzeniem ( z góry przepraszam panie):” Nie miała baba kłopotu to…” Tak jakby Kościół miał mało tych kłopotów, to jeszcze Duch Św. spoczął na głowie Franciszka. Nawiasem mówiąc wybór Jana XXIII niektórzy życzliwi mu kardynałowie określali jako „przymusowe lądowanie” tegoż Ducha Św. Osobiście głęboko wierzę, że Duch Św. nic nie musi, więc „wylądował” tam gdzie chciał, czyli na osobie kardynała Bergolio.

No i zaczęło się, a konkretnie zaczęły się kłopoty. Ktoś lubi kłopoty? Ale to nie koniec, lubimy czy nie lubimy kłopoty są, tyle tylko, że trzeba podejść do nich inteligentnie. Najlepszym rozwiązaniem jest przełożyć ich rozwiązanie na później, choćby na jutrzejszy dzień. Nie na darmo romansidło wszech czasów kończą słowa głównej bohaterki:” Pomyślę o tym jutro” czy jakoś tam podobnie.

Później, jutro, za tydzień czy miesiąc to my będziemy mądrzy, dobrzy, życzliwi i bezinteresowni. Później pokochamy tego wrednego bliźniego, kiedyś tam pomożemy tym poranionym przez wojnę dzieciom. One wprawdzie jak przeżyją (ktoś tam zawsze przeżyje, trzeba mieć chrześcijańską nadzieję), to urosną i wtedy zostaną na pewno terrorystami. No skomplikowane to, lepiej im nie pomagać, tak mówi wielu chrześcijan – sam słyszałem!

I wszystko byłoby fajnie gdyby nie ta zakała niejednego chrześcijanina, czyli tak, tak… mówimy o  Franciszku. On prosi, woła – nie jutro, ale teraz, zaraz. To jest cholernie nieprzyjemne, ja nie wiem czy to nie jest religijny mobbing, czy to nie powinno być zakazane? Człowiek wierzący ma takie same prawa jak inni, dlaczego nie może sobie wygodnie posiedzieć na kanapie? Gdzieś jest napisane, że to grzech? I jeszcze raban robić, a jak ktoś lubi święty spokój to co, on gorszy? Nie tego żeśmy się spodziewali, oj nie! Żeby jeszcze coś powiedział po naszemu, znaczy po polsku, jakieś: zicię wam, pozdhawiam was, kocham Polonia, Walesa, Boniek, Stoch. Nic z tego, tylko bierzcie się do roboty, podnieście te parę liter i pokażcie Jezusa innym, idźcie z Nim do waszych bliźnich, do tych szczególnie, którymi świat gardzi i poniewiera. Ewangelia ma być codziennym rozkładem dnia. Jasne?

Jasne, proste też – jak sto metrów drutu w kieszeni. Od rana do wieczora o niczym innym nie marzę, jak o tym by połowę mojej majętności rozdać ubogim, chorych i samotnych nawiedzać, łajdaków kochać i przebaczać im winy. Wystarczy bo się zdenerwuję!

Pewien gość, niech mu ziemia lekką będzie, stwierdził, że religia to „opium dla ludu”, nie „ćpałem”, ale może coś w tym jest. Opium jak każdy narkotyk na początku jest przyjemny. Religia też jest przyjemna. W końcu nie samym chlebem żyje człowiek, nawet jak położyć na nim w charakterze omasty kawior. Odrobina duchowości jest potrzebna, bo nadaje człowiekowi taki ładny połysk. Obywatel czuje się zakorzeniony w swojej tradycji, kulturze i obyczajach. Skończmy wreszcie z tymi przykazaniami, zostawmy je historykom. Dobrej nowiny trzeba szukać, ale na… giełdzie. Ważne żeby była choinka, święconka była, raz do roku jakaś procesja (polecam tę na „Boże Ciało”, na ogół ciepło i nie trzeba wstawać rano), w listopadzie lampki na grobach i super jest, byczo jest, jak mawiał przedwojenny aktor. Pięknie to przedstawiła w genialnym streszczeniu pewna znana osoba:” Jestem religijna, ale bez przesady, co niedziela do kościoła nie chodzę”.

No ale miało być o kochanym Franciszku. Franciszek nie potępia, nie gromi, nie pisze do nas bardzo mądrych listów pasterskich, tylko każdym słowem, gestem i osobistą postawą pokazuje Jezusa, który kocha każdego człowieka. On Franciszek prosi nas byśmy naśladując Jezusa, pochylali się nad każdą ludzką biedą, każdą niedolą i nieważne czy to jest kobieta cudzołożna, heretyk czy łotr. Jezus ukrzyżowany do tego właśnie łotra „wyciągnął” rękę i obiecał mu raj. Czy ja, czy my, czy nasz straszliwie podzielony naród wreszcie i do jasnej cholery to zrozumie, czy też dalej będziemy religijni bez przesady?

Franciszek mówi o tym tak, że nie da się od tego uciec. Na nic zatykanie uszu, w Ewangelii też coś jest o tym kto i kiedy zatykał sobie uszy, Franciszek mówi, że nie da się zjeść ciastka i mieć ciastko, powtarza za Nauczycielem, że nie da się służyć dwom panom.

No i na koniec, nie mogłem tego opuścić:” Kard. Angelo Scola – wielki przegrany ostatniego konklawe – powiedział niedawno, że papież Franciszek to „cios w sam żołądek od Ducha Świętego – skuteczny sposób, by obudzić nas z letargu” (za Tygodnikiem Powszechnym 11/03/2018)

I to jest kłopot, to jest kochany Franciszek!

 

Słudzy nieużyteczni

„Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola :”Pójdź i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej :”Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono ? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono:” :” Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”  (  Łk 17, 7-1)

Słowa wyjątkowo nie na czasie. Ktoś z taką postawą w firmie czy korporacji ma „przechlapane” i sam się prosi o lekceważenie czy obniżkę pensji, bo skoro nieużyteczny.

Chyba jednak nie tak. Każdy z nas ma prawo do swojej wartości i słusznie może oczekiwać, że zostanie ona zauważona i doceniona. Jeśli jednak z tym przekonaniem o swojej wartości, będziemy się nieustannie obnosić, to nawet nie zauważymy jak balon naszej pychy napełni się powietrzem. Pewien publicysta radził wtedy położyć na krześle pinezkę. Może i niegłupie, choć ździebko bolesne. Czasem dobrze też posłuchać, co mówią o nas nasi bliźni. Jeśli docierają do mnie opinie, że ten, to porządny, przyzwoity i normalny człowiek, to znaczy, że jestem na dobrej drodze. Bywa jednak, że za plecami usłyszymy – „nadęty buc”, może wówczas jest czas na ową pinezkę.

Nowy gmach instytutu matematyki. Hol „zasłany” paczkami. Niepisana umowa – każdy, kto idzie na piętro, bierze większą lub mniejszą paczkę. Do budynku wchodzi profesor, jeden z najwybitniejszych polskich matematyków, nieco zamyślony mija stos paczek. Pani portierka, akurat go nie znająca, przypomina mu o paczce. Profesor nie bardzo wiedząc o co chodzi, lekko zdumiony patrzy na nią, ta nieco poirytowana, wymownie pokazuje na paczki. Profesor wraca się, bierze paczkę i spokojnie wchodzi na schody. Licznie zgromadzeni w holu studenci z wrażenia milkną.

Miła perspektywa

„Oto ja was posyłam jak owce między wilki […] Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. […] Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia.”    (Mt 10, 16-22)

„Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was.”     (Mt 5, 11)

Chciałoby się po przeczytaniu tych słów Jezusa powiedzieć tylko jedno – super, frajda jak jasna cholera, aż strach się bać. Ale spoko, tak było kiedyś, w naszej rzeczywistości XXI wieku, w naszym cywilizacyjnym otoczeniu, nikt nas nie będzie prześladował, nie mówiąc o biczowaniu. Wilki są pod ochroną i to one boją się ludzi a nie odwrotnie. Owszem są kraje gdzie ciągle za wiarę w Jezusa można stracić życie, ale uf, uf, na szczęście nie u nas. Słodko jednak to tak zupełnie nie jest, nie jest miło być narażonym na kłamstwa czy choćby zwyczajne nie lubienie, o nienawiści nie wspominając.

Nie nosimy na swoich piersiach dużej tabliczki z napisem „uczeń Jezusa”, nie mówimy w co drugim zdaniu „Jezus moim Panem” (bardzo dobrze skądinąd), a mimo to im bardziej staramy się być chrześcijanami, tym większa ilość ludzi którzy niekoniecznie nas lubią. Tę często faktyczną nienawiść można oczywiście wyrazić w bardzo różny, nieraz nawet subtelny sposób. Ktoś może powiedzieć:” Widać kiepski z ciebie chrześcijanin, skoro cię nie lubią, może za mało ich kochasz?” To oczywiście może być prawda, tę pokorną prawdę trzeba nosić w swoim sercu, ale nie do końca to rozwiązuje sprawę. Słowa Jezusa do nas też się odnoszą!

W świadomym, dojrzałym chrześcijaństwie, trzeba sobie zdawać sprawę, że królestwo Jezusa nie jest z tego świata, choćby nie wiem jak było nam z tego powodu przykro. Żyjemy w tym świecie, pracujemy i radujemy się jego pięknem stworzonym przez Boga, ale prawdziwe królestwo jest dopiero przed nami. Drogi do niego nie zawsze pokrywają się z drogami, zamierzeniami i celami tego świata. Nie ma się co łudzić, że naszym zaangażowaniem spowodujemy powszechne „kochajmy się”. To boli, choć rzecz jasna nie zwalnia z wysiłków czynienia dobra.

Trzeba się pogodzić z tym, że gdy powiemy, że aborcja nie jest ok., że zachowanie wielu, nieraz bardzo lubianych, celebrytów jest zwyczajnym łajdactwem, to „bluzną” nam w oczy pogardą. Kiedy powiemy, że zostawienie żony, dzieci i udanie się, do dziwnym trafem, zawsze młodszej partnerki, jest perfidnym złem, to możemy usłyszeć, że jesteśmy świętoszkiem, kruchtą i nie warto się z nami zadawać. Kiedy powiemy, że kupczenie wiarą dla doraźnych celów politycznych jest zgorszeniem i świństwem, to usłyszymy, że jesteśmy zdrajcami i targowiczanami. Kiedy w naszej obecności powiedzą, że uchodźcy to „ciapaci” i dzicz, robactwo, bakterie i pierwotniaki, możemy milczeć, ale gdy powiemy:” Jestem chrześcijaninem, w tych ludziach – moich i waszych bliźnich jest cierpiący Jezus, to zapewne nie pogłaszczą nas po głowie.

Tak to jest pesymizm, ale to jest pesymizm i smutek, który daje nadzieję nagrody w Niebie. Zdaje się, że bardzo nam na niej zależy. I dobrze!

 

Adhortacja

 

 

Zapewne wielu z nas spotkało  się przy okazji różnych debat ze stwierdzeniem, że wprawdzie jakieś rozwiązanie jest może i słuszne, ale nie da się go wprowadzić w życie, bo możliwe są różne nadużycia  przy jego stosowaniu. Inaczej mówiąc, może w twoim przypadku czy też innych konkretnych ludzi to rozwiązanie jest dobre i sprawiedliwe, ale mogą się znaleźć tacy, którzy wykorzystają to do niecnych celów. Z pewnością jest to argument wart rozważenia. Jeżeli mamy pewność tych złych konsekwencji i brak jakichkolwiek możliwości by im zapobiec, to rzeczywiście konieczna jest duża rozwaga i mądrość. Ale to są niezwykle rzadkie sytuacje, a może nie ma ich wcale.

To, że konkretna sprawa jest trudna do rozwiązania, nie znaczy, że można ją sobie „odpuścić”. Jedno jest pewne, że takie trudne sprawy, także trudne od strony moralnej, generują kłopoty i burzą tak lubiany przez wielu z nas „święty spokój”. Naturalnym odruchem, wielu nawet bardzo przyzwoitych ludzi, jest unikanie kłopotów. Najlepiej jest pożyczać tym o których wiemy, że nam pożyczkę oddadzą, zapraszać na ucztę tych, którzy i nas zaproszą i kochać tych, którzy nas kochają. Tu nie ma kłopotu, jest przyjemność i wygoda, bieda w tym, że to ma nie wiele wspólnego z chrześcijaństwem i Jezus wyraźnie o tym mówi.

Czytam różne wypowiedzi bardzo mądrych ludzi na temat adhortacji kochanego Franciszka „Amoris Laetitia” i jednym z najczęściej powtarzających się argumentów przeciw jej stosowaniu ( w punkcie dotyczącym Komunii św. dla osób żyjących w związkach nieregularnych) jest następująca obawa. Otóż nawet wtedy gdy jej działanie ograniczymy do bardzo przemyślanych przypadków, a o to właśnie apeluje Franciszek, to i tak istnieje niebezpieczeństwo nadużyć, czy „rozwodnienia” doktryny małżeńskiej, a efekcie niemal zrównania sakramentalnego małżeństwa ze związkiem nieregularnym. Dlatego jeszcze raz trzeba powtórzyć stwierdzenie Franciszka, że taka decyzja o dopuszczeniu do sakramentu Komunii św. musi być poprzedzona bardzo wnikliwą oceną sytuacji w jakiej znaleźli się ludzie w powtórnym związku małżeńskim. Osąd musi być zawsze poprzedzony długim i rozważnym dochodzeniem do prawdy, tak przez spowiednika jak i penitenta, żadnego „automatu”.

Przypomina to sytuację człowieka oskarżonego o kradzież. Wchodzi on do sądu jako oskarżony, a po wnikliwym procesie sądowym bywa, że zostaje uniewinniony czy usprawiedliwiony. Sąd bada nie tylko  to czy złamał prawo, ale jaka była jego osobista wina. W przeciwnym wypadku wystarczyłby komputer z odpowiednim oprogramowaniem prawniczym.

Na tym polega wielkość i wartość tej adhortacji, że każe ona pochylić się nad każdym człowiekiem w jego indywidualnym losie, nad jego osobistą historią, kondycją duchową i moralną. To jest szlachetna próba zwrócenia się do człowieka cierpiącego po jego imieniu. Bóg zawsze zwraca się do nas po imieniu, także wtedy gdy zgrzeszyliśmy: Adamie gdzie jesteś?