O moim Kościele

 

 

Dla nas ludzi wierzących Kościół jest jak powietrze. Trochę brzmi to pompatycznie, ale tak jak nie wyobrażamy sobie życia bez powietrza, tak trudno nam sobie wyobrazić życie bez Kościoła w którym On jest i nieustannie do nas przychodzi. Człowiek będzie do ostatniej chwili „łykał” powietrze, choćby było ono nie wiem jak zanieczyszczone. Człowiek, jak pisał Szołochow jest silny, wszystko zniesie, ale w tym porównaniu nie chodzi tylko o to aby „znosić”, aby iść w kieracie. Nasza obecność w Kościele ma być radosna, twórcza i otwarta na tych, których w tym Kościele jeszcze nie ma. Mogę sobie w tym Kościele uwić wygodne gniazdko, cieszyć się sympatycznym środowiskiem wokół mnie i nie widzieć nic więcej. To jest dość częste podejście uczestników wielu różnych wspólnot w Kościele. Za ten Kościół wszyscy jesteśmy odpowiedzialni, tak duchowni jak i my świeccy. Tym razem wypadło mi pisać o duchownych.

W moim najgłębszym przekonaniu tym co najbardziej rujnuje Kościół, jest jego oderwanie od rzeczywistości. Duchowni ewangelizują jedni lepiej drudzy gorzej, ale nie bardzo rozeznają się w rzeczywistości w której żyją ich parafianie. Ktoś może się skrzywić i powiedzieć, że to przesada, przecież plebania czy miejsce zamieszkania biskupa, to nie położony gdzieś wysoko w górach erem. A jednak. Wbrew pozorom to wyobcowanie może być prawie niezauważalne. Od kilkunastu lat poruszam się przy pomocy samochodu i nie korzystam z komunikacji miejskiej, choć codziennie widzę ludzi czekających na przystanku. Mijam ich neutralnie, nie zastanawiając się jak długo stoją, czy jest im zimno czy gorąco, czy będą po wejściu do autobusu stali przez pół godziny, czy może uda się im usiąść. Może to głupie, ale ja naprawdę nie wiem ile kosztuje bilet. Kiedy na rynku słyszę jak ktoś targuje się o pięćdziesiąt groszy, słucham z mimowolnym zdziwieniem. O pięćdziesiąt groszy? No żeby o dziesięć złotych, to rozumiem. Zapominam, że dla kogoś te pięćdziesiąt groszy jest tak samo ważne, jak dla mnie wspomniane dziesięć złotych.

Dawno zapomniałem co to znaczy być niewyspanym, chce mi się spać, no to od czego poobiednia drzemka. I tylko płacz za ściany malutkich dzieci moich młodych sąsiadów przypomina mi czasy, kiedy razem z żoną mieliśmy jedno marzenie – wyspać się do syta. Pamiętam jak wówczas rozmawiałem z moim znajomym księdzem, który twierdził, że on nie wyobraża sobie, aby nie spał ośmiu godzin.  Pomyślałem sobie, chłopie przyjdź na jedną noc do mnie, zostań z moimi dzieciakami i nie będziesz musiał sobie nic wyobrażać. Procesja Bożego Ciała, po jej skończeniu proboszcz, zresztą bardzo skromnie żyjący, długo i wylewnie dziękuje biskupowi, że zechciał przyjechać, że się tym utrudził i że zechciał tę procesję poprowadzić. Utrudzenie biskupa polegało na tym, że odbył dwukilometrową podróż wygodnym samochodem, a że zechciał przewodniczyć procesji, to jakby to głupio nie zabrzmiało, to po prostu jego praca. Słucha tego kilka setek ludzi z których większość rano stoi na przystanku, by w tłoku i ścisku, nieraz przez godzinę jechać na osiem godzin do pracy, a potem do domu gdzie czekają obowiązki stanu, ale oni nie są utrudzeni, utrudzony jest biskup. Dwóch sympatycznych księży rozmawia przy mnie o egzystencjalnym dla nich problemie. Otóż gdy od czasu do czasu przyjeżdżają do kurii, to przecież powinni mieć zapewniony w tejże kurii obiad. Jakże tak bez obiadu! Bardzo porządny i znany zakonnik publicznie ubolewa, że jego znajomego proboszcza nie stać na gosposię i biedak sam musi sobie przygotowywać jedzenie. Męczennik znaczy się, po śmierci „santo subito”!

Mógłbym takich i mniej zabawnych przykładów przytaczać setki, one pokazują, nawet bez złej woli, że pasterz nie zna swoich owiec, nie woła ich po imieniu, a one nie znają jego głosu. Pytanie brzmi – czy można inaczej? Można, bo znam osobiście kapłanów, którzy to potrafią. Oczywiście potrzebne są pewne uregulowania systemowe czy to w obrębie parafii czy diecezji. Otwarta jest np. sprawa kolędy, szumnie nazywanej wizytą duszpasterską. Trochę lat już mam, ale na palcach jednej ręki mogę policzyć kolędy, które były faktycznie wizytami duszpasterskimi, reszta była…, no dobra nie będę pisał czym była. Dyżurnym argumentem jest przepracowanie księży. Fakt, znałem takich księży, których pod groźbą kary kościelnej, zmusiłbym do odpoczynku. Kiedyś przeczytałem wypowiedź redaktora naczelnego, bardzo dobrego miesięcznika katolickiego, że ksiądz wieczorem czuje się jak po szychcie w kopalni. No to może niech idzie na tę szychtę do kopalni i zobaczy jak się fedruje? Dziś bardzo wielu , szczególnie młodych ludzi, pracuje po dziesięć i więcej godzin. Raczej nie mają gosposi tylko kredyt „na głowie”, a w brzuchu śmieciowe jedzenie. Jeżeli ksiądz powie nieprzygotowane kazanie czy niedbale odprawi Mszę św., to nic się nie stanie, niektórzy robią to lata całe, ale jak pracownik w prywatnej firmie nie przygotuje „kazania”, albo niedbale wykona swoje obowiązki, to na drugi dzień może na swoim biurku znaleźć karton na podręczne rzeczy.

To tyle w pierwszej części, druga (niestety) nastąpi.

5 myśli do „O moim Kościele”

  1. 1. Biskup najczęściej nie przyjeżdża po całym dniu laby, nad kazaniem też musiał trochę popracować. Więc nawet, jeśli sama podróż była komfortowa, to trochę się jednak „utrudził” i podziękowania – jeśli nie nadmierne – są zawsze na miejscu.

    2. Dla równowagi, stałym punktem są również wylewne (czasem aż nazbyt) podziękowania dla wiernych za obecność, jak też wszystkim pomagającym w organizację – wymienianym czasem do jednej osoby.

    3. Pod lupę wziąłbym jeszcze robienie „luzów” na lekcjach religii. Daje to oczywiście księżom dużą popularność, ale na dłuższą metę „świadectwo powołaniowe” jest takie: „posiedzisz, pogadasz o samochodach, a kasa leci”.

    4. Co do szychty na kopalni, to na Śląsku tak swego czasu robiono, więc można księży z tamtych roczników poprosić o porównanie;).

  2. A jednak… nadal i niestety wciąż obserwujemy, szczególnie w ośrodkach ciut oddalonych od centrów, takie zachowania o jakich pisze pan (a może duchowny? 🙂 ) Rafał. Piszę „oddalonych od centrów”? Chwila! Ostatnio w Gdańsku – bp Głódź i wszystko jasne. Mnie uspokaja DROGA NEOKTECHUMENALNA. „Na podobieństwo pierwszych chrześcijan” Tutaj moje miejsce. Stan na dzisiaj.

  3. Osobiście czekam na to aż proboszcz który dostał środki z gminy dla parafii podziękuje nam parafianom, bo to nasze pieniądze, a nie burmistrzom czy starostom którym kłania się w pas podczas mszy. Niektórzy wykorzystują to i instrumentalnie traktują kościół licząc że ich nazwisko padnie przed wyborami z ambony. Robią to nawet ci włodarze którzy są niewierzący. Natomiast wielu biednych ludzi płaci podatki i daje datki które proporcjonalnie stanowią dla nich duży wysiłek finansowy. Ale proboszcz dostrzega tylko „władców” lokalnego światka.

  4. Co do laudacji na cześć biskupów zgadzam się. Wiele z nich jest przesadzonych, czasem aż do śmieszności, ale mam wrażenie, że sami księża nie są tym zachwyceni. Kłaniają się w pas biskupowi, bo dziś od jego humorków zależy ich przyszłość, dobre imię, utrzymanie – i to dosłownie.
    Autor jedzie na księży, że „kłaniają się biskupowi w pas”, ale czyż i świeccy nie czynią podobnie? Znam od środka różne branże, różne środowiska. To samo widzę wśród wykładowców akademickich, artystów, prawników, lekarzy itd. A w firmach? Ile razy kłaniamy się w pas nielubianym dyrektorom, prezesom, kierownikom, bawiąc się w dyplomację, fałszywe uśmiechy i komplementy? Ile razy podlizujemy się „możniejszym”, bardziej ustawionym osobom, chcąc coś uzyskać – premię, awans albo po prostu święty spokój? Ksiądz w końcu jest „z ludzi wzięty”, a kurie i biskupi funkcjonują jak przeciętna firma. Problem w tym, że czepiamy się „szeregowego pracownika”, a nie „prezesa”, od którego zależą te wszystkie układy. Jeśli funkcjonowanie „góry” się nie zmieni, nie ma co liczyć na to, że zmieni się sytuacja w poszczególnych „oddziałach”.

    Druga kwestia to sprawa oderwania księży od rzeczywistości. Płaczemy nad tym, że ksiądz nie rozumie życia przeciętnego człowieka. Ale odwróćmy to pytanie – czy starasz się choć trochę zrozumieć życie kapłańskie? Ksiądz musi nas rozumieć, bo my łaskawie damy 10 zł na tacę i dorzucimy coś extra „na kolędę”, ale my nie musimy się martwić o to, aby jego zrozumieć. W końcu ksiądz po to jest, aby na jego barki zwalić nasze codzienne żale, pretensje do świata i kompleksy. Większość tych postów trąci ego – ciągle ja, ja i ja… aż wyjdą z tego „jaja”… Jeśli oczekujemy zrozumienia, postarajmy się rozumieć innych – taka prosta zasada miłości bliźniego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *