No to rozdzielamy!

 

 Datę wyborów można bez trudu przewidzieć patrząc na tytuły artykułów poświęconych rozdziałowi państwa od Kościoła, czy jak kto woli, Kościoła od państwa. Nieco zabawna jest powtarzalność pewnych mitów, które odgrzewane są razem z dawno zużytymi argumentami. To ulubiony temat zarówno tych, którzy za owym rozdziałem są, jak  i tych którzy  temu rozdziałowi, są przeciwni. Nie twierdzę, że ta dyskusja jest niepotrzebna i że nie ma spraw, którym warto się uważnie przyjrzeć. Przykro jednak stwierdzić, że ilość bzdur jaka jest wypowiadana w tym temacie, zarówno po jednej stronie, jak i drugiej, jest zaiste imponująca. Może najpierw stanowisko wobec tego mitycznego rozdziału, strony kościelnej.

Słuchając głosów Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem naszych biskupów, można odnieść wrażenie, że jakakolwiek zmiana istniejącego stanu rzeczy, grozi katastrofą  o wymiarze kosmicznym. Gdyby choć część tych zmian nastąpiła, a nie da się tego wykluczyć, wierni będą musieli zejść do katakumb. I tu mamy poważny problem, bo tychże u nas nie ma. Jest trochę poradzieckich schronów, ale istnieje obawa, że ateistyczny nadzór budowlany nie zgodzi się na korzystanie z nich. Pozostają na szczęście wały jasnogórskie. Już dziś gromadzą się przy nich rośli młodzieńcy ze sztandarami na których są hasła zapowiadające śmierć wrogom Ojczyzny i wrogom świętej wiary katolickiej. Dział wprawdzie na murach nie ma, ale może NATO da się ubłagać i jakieś podrzuci. No i jest oczywiście Matka Boża z… flintą, jak to kilka lat temu pisał pewien mąż świątobliwy. Wyrażał on nadzieję, że w razie czego nasza Królowa (w odróżnieniu od tej trochę ślamazarnej Włodzimierskiej) zrobi z tej flinty właściwy użytek, zdaje się, że miał na myśli Tatarów (wiadomo islamiści), ale na pewno z ateistami też by sobie poradziła. Pewien bardzo ważny człowiek stwierdził, że być może będziemy samotną wyspą na oceanie nieprawości współczesnego świata. Można by wprawdzie tę nieprawość rechrystianizować, udając się tam milionem aut elektrycznych, ale póki co brakło prądu. Nie ma się co jednak czepiać, ważne są dobre chęci. Piekło wybrukuje się kostką Bauma i git będzie, jak mówią starzy recydywiści.

A poważnie. Kościół potrzebuje do swojej misji duszpasterskiej przede wszystkim tego, by mu państwo w niej nie przeszkadzało. Może, i powinno, pomagać w sprawach nazwijmy technicznych, ale o tym za chwilę. Wspieranie wysiłków duszpasterskich, albo jeszcze gorzej, zastępowanie ich przez państwo, może słusznie oburzać ludzi niewierzących. Kościół oczekując tego popełnia poważną aberrację umysłową, a prowadzi to prostą drogą nie tylko do konfliktu, ale i do odejścia z tegoż Kościoła wiernych. Nie jestem prorokiem, ale na dzień dzisiejszy, nie ma żadnych znaków, że ateusze będą wycinać przydrożne krzyże, a kapliczki wysadzać dynamitem. Dzień, jak wiadomo, ma dość zmartwienia swojego. I najważniejsze, my tych naszych wrogów nie ważne prawdziwych, czy urojonych… mamy kochać! Głupio wyszło! Pewien Żyd dwa tysiące lat temu na tym przesłaniu założył swój Kościół, oddał za niego swoje życie, a po zmartwychwstaniu obiecał, że bramy piekielne (wstawić właściwe nazwy) go nie przemogą. No to trzeba się wziąć do roboty, może to jest już ta godzina przed północą?

No to teraz o drugiej stronie, która jest za rozdzieleniem państwa od Kościoła.  Są wśród nich osoby, którym nienawiść do tego Kościoła, nieważne rozdzielonego czy nie, odbiera rozum. Dialog z nimi jest w zasadzie niemożliwy, nie ze względu na brak szacunku do nich, ale raczej z braku wykształcenia psychiatrycznego ewentualnych rozmówców. Więcej miejsca nie ma potrzeby im poświęcać, pokój z nimi.

Spora część polityków i publicystów zabierających głos w tym temacie, ma oczy przysłonięte mgłą niechęci do Kościoła, ot tak po prostu. Oczywiście to jest ich prawo i nikt nie może tegoż prawa kwestionować. W części ta niechęć jest uzasadniona, w trudnej do oszacowania pozostałej, jest wynikiem różnych mitów, a czasami myślenia, któremu brak jest racjonalności, albo po prostu zdrowego rozsądku. Taką bzdurą założycielską tej niechęci jest niezrozumienie tego, czym jest państwo i jak ono działa. Do znudzenia powtarzany argument, że państwo nie powinno płacić osobom, które uczą religii, opiera się na mniemaniu, że państwo ma jakieś swoje „prywatne” pieniądze i wydaje te pieniądze na podstawie swojego „widzimisię”. Otóż wypada zauważyć, że nawet uczeń gimnazjum wie (powinien wiedzieć), że na zasoby państwa czyli budżet, składamy się wszyscy w postaci płaconych podatków i wszyscy też mamy prawo decydować o sposobie wydawania tychże podatków. Jest nie do pogodzenia z ideą państwa mniemanie, że każdy z osobna będzie sam decydował na co wydawane są wspólne zasoby, chyba że przez państwo rozumiemy kilka skleconych z gałęzi szałasów.

Sztuka rządzenia państwem polega na tym, aby w dzieleniu tych wspólnych środków znaleźć rozsądny kompromis. Ten kompromis  nikogo w pełni nie zadowoli, ale taka jest demokracja. Żądanie jednej grupy społecznej, w dodatku niekoniecznie będącej w większości, aby pozbawić inną państwowego wsparcia tylko dlatego, że im się to wsparcie nie podoba, jest zwyczajnie głupie i oczywiście niesprawiedliwe. Jak by to wyglądało w praktyce? Parę przykładów.

Patrzę z pewnym zdziwieniem (raczej na pewno nie tylko ja) na kilkunastu mężczyzn, którzy na, wybudowanym także za moje pieniądze, boisku uganiają się za okrągłym przedmiotem. Biegają sobie, kopią z wielkim zapałem (z tego co wiem, nie zawsze z zapałem) ten okrągły przedmiot. Widownia się cieszy, jedni krzyczą, drudzy wyją, a bojowe oddziały policji muszą dbać o to, by ci miłośnicy oglądania wzajemnie się nie pozabijali, albo nie zdemolowali wszystkiego co znajdą na swojej drodze, gdy już wracają do domów, radośnie porykując przed moimi oknami. Dlaczego na to wszystko idą pieniądze z moich podatków?

Dlaczego z tychże jest finansowana partia, która według mnie szkodzi państwu? Dlaczego mam płacić na tzw. telewizję publiczną, którą omijam szerokim łukiem? Dlaczego mam płacić za darmowe środki antykoncepcyjne (jest taki projekt) tym, którzy chcą się radośnie bawić w łóżku? Nie mam nic przeciwko ich zabawie, ale niech robią to za swoje pieniądze, tak jak ja za swoje pieniądze muszę kupować leki ratujące mi życie.

Godzę się na to wszystko, bo żyję w Państwie, w naszym wspólnym Państwie. Przyjmuję do wiadomości, że moje wartości nie zawsze są wartościami dla innych i oczekuję, że ci inni zrobią to samo.

I na koniec jeszcze jedna sprawa. Często pada zarzut „wtrącania” się Kościoła do państwa. Ustalmy, jeśli to „wtrącanie” jest niezgodne z obowiązującym prawem, to oczywiście nie powinno to mieć miejsca. Jest jednak cała gama relacji między szeroko rozumianym Kościołem a państwem, które z punktu widzenia obowiązującego u nas prawa, są albo dozwolone, albo neutralne. Duchowni, w tym oczywiście także biskupi, mogą wypowiadać się na dowolne tematy, mogą pisać listy do posłów, mogą apelować, sugerować i domagać się, podobnie jak każdy inny obywatel. Jeżeli biskup czy kardynał zechce kandydować na urząd prezydenta, to też mu wolno, bo jak każdy obywatel ma czynne i bierne prawo wyborcze. Jeśli będą robili to nieroztropnie, to tylko sami sobie i Kościołowi, który reprezentują, zaszkodzą. Ale to akurat jego przeciwnikom powinno się podobać.

Nie podoba mi się nie jedna rzecz w moim Państwie i w moim Kościele, ale to ja jestem i Państwem i Kościołem. Ktoś chce mnie przeciąć na pół? Dlatego moi bliźni niewierzący, czy wierzący inaczej – żyjcie i pozwólcie żyć innym. Zgadzam się, że należy oddać to co cesarskie, cesarzowi, a to co boskie, Bogu, tylko jakim prawem uważacie, że to wy będziecie ustalali co jest czym?

 

 

 

10 myśli do „No to rozdzielamy!”

  1. Nie wiem, jak jest to opisane w prawie, ale wydaje mi się, że ksiądz czy biskup nie może lub przynajmniej nie powinien kandydować na prezydenta.
    Osoba duchowna podlega bowiem papieżowi, a polityk wybieralny – wyborcom.
    Osoba duchowna podlega prawu kościelnemu – polityk cywilnemu.
    A interesy i prawa „duchowne” i „cywilne” mogą być ze sobą sprzeczne – i co wtedy?
    Wyobraźmy sobie, że wybory wygrywa partia, która wprowadza „aborcję na życzenie” – a prezydent jest duchownym. Jeśli podpisze – złamie prawo kościelne. Jeśli zawetuje – będzie oskarżony o bycie nieobiektywnym, jako reprezentant Kościoła, a nie Narodu, który go wybrał.
    Pozdrawiam.

  2. W prawie cywilnym nie ma żadnych przeszkód, ksiądz ma takie same prawa jak każdy inny obywatel. Oczywiście przykład jest teoretyczny, bo prawo kościelne zabrania bycia osobom duchownym zajmowania stanowisk politycznych, no chyba, że dotyczy to pewnego znanego duchownego z Torunia.

    1. „…prawo kościelne zabrania bycia osobom duchownym zajmowania stanowisk politycznych, no chyba, że dotyczy to pewnego znanego duchownego z Torunia.”

      Czy pisząc powyższe miał Pan na uwadze o. T. Rydzyka?
      Proszę nam dokładnie wyjaśnić jakież to polityczne stanowiska zajmuje, bądź w przeszłości zajmował ów Kapłan.
      Ufam, iż przedstawi Pan przykłady tych politycznych stanowisk. Ale jeśli będzie z tym jakaś trudność, należałoby powyższe Pana słowa potraktować jako perfidne oszczerstwo.
      Ma Pan tego świadomość?

      1. Oczywiście, że mam świadomość, ale nie oszczerstwa, tylko prawdy, choć przyjmuję do wiadomości, że Państwo uważacie inaczej. Rzeczywiście, wyraziłem się może nie precyzyjnie, otóż T. Rydzyk (pozwolę sobie używać tej formy), formalnie oczywiście duchowny Kościoła Katolickiego, faktycznie nie sprawuje funkcji ministra czy podobnych. T. Rydzyk codziennie zajmuje stanowiska polityczne w sensie wyrażanych opinii, także w doborze gości zapraszanych do jego mediów i poparcia konkretnej partii politycznej. Jest on szarą (może nie taką szarą) eminencją polskiej polityki. To są fakty dla mnie i mnie podobnych, dla Państwa, jak sądzę, urojenia. Jeszcze raz – przyjmuję to do wiadomości i tyle. Dopóki T. Rydzyk będzie robił, to co robi, szanse na porozumienie są zerowe, co oczywiście nie przeszkadza mi, abym Was traktował jako moich bliźnich.

  3. „Żądanie jednej grupy społecznej, w dodatku niekoniecznie będącej w większości, aby pozbawić inną państwowego wsparcia tylko dlatego, że im się to wsparcie nie podoba, jest zwyczajnie głupie” – jakie to pogardliwe… A co do większości i mniejszości, Kościół w Polsce uparcie powołuje się na mit o rzekomej, 90-procentowej większości katolików. To fikcja literacka, żeby nie powiedzieć: grube kłamstwo. Są inne statystyki (obliczenia z Chrystusa Króla), które podają, że do kościoła chodzi ok. 36%. Czy to jest większość? To raczej mniejszość. Katolicy w Polsce są w mniejszości. Niech więc katecheza wraca na plebanie. Rodzice zwykle posyłają dzieci na religię nie dlatego, że są wierzący, ale po to, by zapobiec b. przykremu, „chrześcijańskiemu” wykluczeniu i napiętnowaniu dzieci. Katecheza na plebanii by temu zapobiegła.

  4. Nie wiem, co jest pogardliwe w określeniu, że pogląd jest głupi, pogląd ze ziemia jest kwadratowa też jest głupi. Nie pisałem, że ludzie są głupi. W Polsce jest ochrzczonych około 85% społeczeństwa, i to jest wiążące, nie zaglądam nikomu do jego sumienia ile razy on ma potrzebę przyjścia do kościoła. „Chrześcijańskie wykluczenie” może istotnie się zdarzyć i wtedy jest godne potępienia, ale sugerowanie, że to jest przyczyną chodzenia na religię, jest już nudną bzdurą. Pierwsza Komunia św. , bierzmowanie, ślub i katolicki pogrzeb, to też jest pod przymusem? Kościół płaci podatki nie od ilości wiernych, którzy zamieszkują daną parafię, ale od ilości ludzi zamieszkujących teren parafii. Napisałem „niekoniecznie w większości”, ale nawet gdyby to była mniejszość jak Pan/Pani sugeruje, to moje argumenty dalej są tak samo ważne. Szkoda, że zamiast rzeczowej dyskusji po raz kolejny mamy niechęć do innych poglądów. A za komentarz dziękuję, fakt przeczytania artykułu, też sobie cenię.

    1. „W Polsce jest ochrzczonych około 85% społeczeństwa, i to jest wiążące”, Czy wiążące są „decyzje” niemowląt? Naprawdę Pan tak uważa? Myślę, że 36% to liczba realistyczna. Nie można być w Kościele i nie chodzić do Kościoła. Fikcja Polak-katolik powinna być zdekonstruowana. Paradoksalnie dobrze by to zrobiło Kościołowi w Polsce, który ma coraz gorszą prasę, m.in. przez to, że powołując się na rzekomą większość, domaga się różnych przywilejów, wpływów lub pieniędzy. Czy to jest w duchu Chrystusa?

  5. „Czy wiążące są „decyzje” niemowlaków? Tak, wiążące, bo jako ludzie dorośli mogą dokonać aktu apostazji i proszę nie mówić, że jest to niemożliwe. Wykonywanie przez rodziców gestów symbolicznych (dla pani symbolicznych) jest ich świętym prawem. Można być w Kościele i nie chodzić do niego? Tak można, zależy co rozumiemy przez Kościół i co rozumiemy przez chodzenie do niego. Tu rewolucję uczynił Franciszek. Kościół to coś znacznie więcej niż budynek. Nie mam nic przeciwko dekonstrukcji zbitki Polak – katolik, to już zresztą mit. Wyraźnie nie zrozumiała Pani mojego artykułu w którym nie domagałem się się wpływów, przywilejów i pieniędzy dla Kościoła. Zarzucanie mi tego z pewnością nie jest w duchu Chrystusa. Skoro upiera się Pani przy tych magicznych 36%, to niech tak będzie, ale to w niczym nie zmienia sensu mojego artykułu, 36% to jest dalej kilka milionów obywateli i należy im się uwaga i szacunek Państwa. Na tym kończę ze swojej strony dyskusję. Pozdrawiam i dziękuję.

    1. Oplacanie katechetow z pieniedzy panstwowych to wplyw.
      Po apostazji nie przestaje sie byc czlonkiem Kosciola – a przynajmniej nie jest ona powodem dla zaprzestania wykorzystywania i gromadzenia danych o apostacie. A o to przeciez chodzi – zeby nie wykorzystywali moich danych.
      Zreszta ja dokonalam z dziesiec lat temu – tj. zlozylam akt apostazji. Ksiadz mnie poinformowal ze zrobi z nim co zechce. Nie dostalam zadnej odpowiedzi, tez z kurii. Mimo wielu listow poleconych – cisza.
      Wciaz jestem zaliczana jako czlonek KK.
      Malo, prawdopodobnie bylam zaliczana jako czlonek parafii w Kopenhadze. Ale to scisla tajemnica, nikt mi nie chcial powiedziec czy jestem czy nie. A podejrzenia zaczely sie gdy na moj adres przychodzily zawiadomienia o mszach czy inne listy – zawsze z blankietem wplaty.
      Podejrzewam ze chodzi o dotacje, jak w Norwegii, gdzie jako czlonkow parafii podawano wszystkich Polakow. Tylko skad mieli moj adres? Mieszkalam w typowo dunskiej dzielnicy.

  6. Tekst Pana Rafała .Krysztofczyka i głos w dyskusji dobry i wyważony. Trudno skomentować głos „efki”nie sięgając po terminy które mogą być uznane za obraźliwe lub pogardliwe.
    Niemniej może ta osoba ponownie tekst i swoje odpowiedzi przemyśli. Jej komentarze świadczą o analfabetyzmie funkcjonalnym lub zlej woli .
    ”Myślenie ma przyszłość” Pani/Panie efko

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.