Baśń o potworze Gender

                                         

Za górami, za lasami, w pewnym mieście na zachód od krainy Lechistanu, w mieście, którego nazwy strach wymieniać, zamieszkał był sobie straszny potwór. Gender mu było na imię. Nikt go wprawdzie na oczy nie widział, nawet mieszkańcy tego grodu, ale on był! Niestety, nie wiedziano jakiej był on płci, czy to była ona, czy on?

Matki Lechitki już przy piersi dziateczki nadobne trzymając, straszyły one tym potworem, gdy w nocy spać nie chciały rodzicielom frasunku przysparzając. Ale wynikł, pozwólcie, że na chwilę wrócę do współczesności, pewien dysonans poznawczy. Ziemię naszą lechicką od dawien dawna zamieszkiwały ci różnorakie smoki, smoki owe ogniem ziejące lubowały się w zjadaniu dzieci, niejedno piękne podanie o tym napisali zacni kronikarze i te historie opowiadane o zmroku, były przez wszystkie dziateczki zrozumiałe. Aliści potwór Gender dzieci nie jadł tylko je… genderzył. Jak to wytłumaczyć niewinnemu dziecięciu w koszulinie z płótna uszytej i bosymi stópkami biegającemu po łące? Wszakże rodzice nie w ciemię bici, nieco się czerwieniąc ze wstydu tłumaczyli synkowi, że potwór coś weźmie z jego niewinnego ciałka i da to siostrze i na odwrót. Azali będzie to jeszcze w przyszłości rycerz i białogłowa tego niestety nikt nie wiedział. W tej obawie mateczki starannie zamykały okiennice swoich domostw i otulały w pieluszki swoje pociechy, a nie jedne za radą doświadczonych kumoszek, mruczały zaklęcia odczyniające uroki. Czyniły to w wielkiej tajemnicy przed miejscowym plebanem, jako że były przecież ochrzczone. Były nawet takie, które w wielkiej acz tajemnej zapobiegliwości, wylewały do sagana nieco mleka z wieczornego udoju i wystawiały do sieni, aby Gender zaspokoił głód i nie dybał na cześć ich dziecięcia.

Niestety, jak to nie tylko w baśniach bywa, dobre czasy się skończyły w owej krainie. Oto potwór nudził się w tej rozpustnej mieścinie zwanej z cudzoziemska Brukselą, wszystko bowiem było tam już zgenderowane, i nie miał co robić. Ale  na jego szczęście późną wiosną zawitała grupa nowo wybranych posłów z Lechistanu. Zaczęli oni wszem i wobec opowiadać jaka ich kraina ojczysta jest szczęśliwa. A to mówili jakich wspaniałych mają mężów stanu, którym prawda z ust się leje niczym woda z wezbranych roztopami, potoków. Rządzili ci mężowie (czasami trafiła się i białogłowa) pospołu z dwóch stolic – jeden żelazną ręką, drugi przeciwnie, zawsze zachęcał tylko by iść do przodu wzmacniając swój przekaz mocnym zaklęciem -alleluja, znaczy się taki postęp szlachetny, by kiedyś zbudować nowy wspaniały świat ducha niezłomnego i wyplenić wszelkie chwasty trujące. I byłoby jak należy, bo wszyscy z podziwem słuchali, a z  wrażenia, aż im  „włosy im dęba stawały”, gdyby nie pewna nieroztropność. Zaczęli się bowiem pysznić ci posłowie, że u nich nie ma potwora Gender, a pycha jak wiadomo kroczy przed upadkiem.

Potwór obojętnie słuchał o sukcesach o których wieści przynieśli posłowie, ale nadstawił swe wstrętne uszy gdy dowiedział się o nie zgenderowanych obszarach niemal za miedzą. Wahał ci się jednak, bo wedle tego co mówili owi posłowie, rycerstwo Lechistanu bardzo było waleczne i w każdej chwili gotowe odeprzeć ataki Gendera na swe dziateczki o włosach płowych jak len i gęstych jak dorodna pszenica. Mieczów ci wprawdzie oni nie mieli, ale za to jakie piękne chorągwie, a jakie piękne na nich wyhaftowane napisy i symbole. Cne dziewczęta całymi nocami przyozdabiały owe chorągwie i wystarczyło tylko na nie spojrzeć, a ciarki po grzbiecie chodziły. Polne kamienie z ojczystej roli  również stanowiły ich broń. Mając to wszystko na uwadze przemyśliwał potwór co czynić i gdy tak rozważał nagle usłyszał, że w Lechistanie jest … LGBT, inaczej Tęczowa Zaraza. Wzruszył się głęboko potwór, smolisto – siarkowe łzy popłynęły po jego nadobnej mordzie, boć to był przecież jego rodzony brat/siostra. Już dłużej nie rozmyślał, ale nie tracąc ani chwili ruszył do Lechistanu, obrzydła mu bowiem owa Bruksela, gdzie już nic nie miał do roboty.

Nawet nie zauważył, że przekroczył granicę, ale zdumiała go cisza na drogach. Wnet jednak pokiwał ze zrozumieniem głową, przypomniawszy sobie, że w Lechistanie po drogach poruszają się jedynie auta elektryczne. Nie umiał sobie jednak wytłumaczyć dlaczego owa wspaniała kraina jest taka pusta,  szara i brudna, żadnego też ptaka ani zwierzęcia polnego i leśnego nie zauważył. Słyszał też, że powinny tu być puszcze niezmierzone i nawet wiedział, że coś tam uradzali w tej Brukseli na ten temat, a tu nic. Tak go to zaniepokoiło, że przybrawszy na chwilę postać biednego cudzoziemca, zapytał jakiegoś napotkanego kmiotka o przyczynę takiego stanu rzeczy. Ten popatrzył na niego bardzo podejrzliwie, wypytał czy aby nie przynosi jakiś bakterii i pierwotniaków, a potem rzekł:” Widzicie panie były tu kiedyś łąki, lasy i pola uprawne, ale zadomowili się w nich wegetarianie, cykliści i tacy z cudzoziemska nazywający się ekolodzy, niech imię ich będzie przeklęte na wieki.  Nie chcieli za nic zrozumieć jak pięknie pachnie asfalt i beton, coś tam bredzili o jakiś ptaszkach, żabkach, a najgorsze, że chcieli panie budować te wiatraki, a to czysty zabobon i średniowiecze. No i wtedy jeden ważny pan kazał te wszystkie drzewa wyciąć i wystrzelać to wszystko co między tymi drzewami chodziło, biegało czy fruwało, znaczy się porządek kazał zrobić, słusznie rozumując, że jak nie będzie drzew to i nie będzie tych ekologów, po naszemu to ich nazywają zielonymi. Ale kraj to od dawien dawna chrześcijański tedy ów ważny pan ulitował się nad nimi i kazał gdzieniegdzie malować beton na zielono.Wszakże oni zamiast kornie podziękować, w rękę dobrotliwego pana ucałować to pobiegli do tej, tfu Brukseli, skarżyć się -takie to zdradzieckie plemię, my tu ich nazywamy drugim sortem. A potem drugi taki bardzo ważny pan powiedział, że on woli te stare żarówki, żre to wprawdzie prądu co niemiara, ale to nasze, a prądu nam nie braknie nawet przez dwieście lat. Kopalnie się nowe odkryje, kominów nastawia się w każdej wsi i rychtyk będzie, jak mawiają nasi bracia Ślązacy”.

Gadał by jeszcze dłużej chwaląc dobrą zmianę,ale Genderowi spieszno było zobaczyć brata/siostrę, pożegnał więc poczciwego wieśniaka życząc mu na odchodnym krowy plus i świni plus. Idąc na spotkanie kochanej Tęczowej Zarazy układał sobie w głowie Gender plany, zawsze co dwie Gendery to nie jedna.

Dzieci, myślał, dzieci najważniejsze, bo czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał. Przy wyrazie „nauczy” bezwstydnie zarechotał, oj nauczy się, nauczy już w tym jego głowa. Zaczniemy, myślał dalej, od przedszkoli, a Tęczowa Zaraza rozniesie to po całej krainie, po to w końcu jest zaraza. Rozmarzył się Gender, gdy nagle do jego uszu dobiegły jakieś pojękiwania i płacze, odwraca się i… serce ścisnęło mu się z żalu na widok posiniaczonej i zakrwawionej Tęczowej Zarazy. Bracie/siostro moja, któż ci to uczynił, na mą genderową duszę przyrzekam, że nie ujdzie mu to na sucho. Nie tak łatwo –  odrzekła Tęczowa Zaraza. Szliśmy sobie spokojnie, w duchu tylko myśląc jak będziemy seksualizować niemowlaków, aż tu nagle pojawiło się rycerstwo Lechistanu w bojowym ordynku. Błyszczały w słońcu ogolone głowy młodzieńców bez zmazy nocnej, a tuż obok ruszyły matki karmiące lechickim mlekiem z dorodnych piersi, te właśnie niemowlęta W rękach trzymały taki mocny talizman z paciorków, w drugiej kamienie z pól i łąk  krzycząc żebyśmy spie… i że nie przejdziemy. No i nie przeszliśmy, to znaczy ci z nas, którzy przeszli od razu poszli do szpitala, a reszta, tak jak i ja, donośnym głosem krzycząc dla zmylenia – „precz z pedałami” jakoś doczołgaliśmy się do ciebie, wiedząc żeś już jest i będziesz nas bronił.

Słuchał tego wszystkiego potwór Gender, a z jego zaciśniętej gardzieli wydobywały się groźne pomruki w języku starogermańskim, z ust toczyła się tęczowa piana.

Uspokoiwszy się nieco rzekł: „Bracie mój kochany homosiu, lesbo miła, będziemy walczyć jakimkolwiek sposobem, przegrana walka, to nie przegrana wojna, ufność w zarazę to nasze hasło”

I tak zakończył się dzień pierwszy pobytu potwora Gender w Lechistanie naszym ojczystym, w ziemi gdzie dzięcielina pała, gdzie gryka jak śnieg biała i gdzie rozum uwiądł.

7 myśli w temacie “Baśń o potworze Gender”

  1. Kochany Papież Benedykt XXVI mówił tak o prawdzie i relatywizmie: „Ileż «powiewów nauki» przyniosły nam ostatnie dziesięciolecia, ileż nurtów ideowych, ileż modnych kierunków myślowych… Były one często niczym wzburzone fale, które popychały myślenie wielu chrześcijan niczym małą łódkę z jednej skrajności w drugą: od marksizmu do liberalizmu, aż po libertynizm; od kolektywizmu po radykalny indywidualizm; od ateizmu do mglistego mistycyzmu religijnego; od agnostycyzmu do synkretyzmu i tak dalej. Każdego dnia powstają nowe sekty i urzeczywistnia się to, co mówi św. Paweł na temat «oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu» (Ef. 4,14).
    Łza się w oku kręci, gdy przypomina się jak wspaniale prowadził On Kościół, jasno wskazując gdzie prawda a gdzie fałsz.
    Obecnie w Kościele a także w pewnej części laikatu ( szczególnie tej uważającej się w sercu za „lepszy sort”) przybiera na sile nurt odchodzący od prawdy i z jakiegoś powodu zbaczający na duchowe manowce. Wszystko to oczywiście „podlane gęstym sosem” propagandowym w którym pełno frazesów o miłosierdziu, ewangelizacji, tolerancji i prostoduszności. W rzeczywistości świadomie lub nie, drobnymi kroczkami, powoli odchodzą od doktryny usprawiedliwiając to najczęściej koniecznością dostosowania Nauki do wymogów współczesnego świata. To jasne przecież, że nie mogą powiedzieć : chcemy odejścia od Słowa.
    Tak i wąż powiedział wszak do niewiasty: (…) «Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło». (Rdz 3,4)
    Ponieważ tendencję taką przejawia zarówno część duchowieństwa ( coraz bardziej wpływowa część) jak i laikat ( często laikat wykształcony, o wysokim wydawałoby się stopniu świadomości duchowej, czego przykładem komentowany tekst) to nie ulega wątpliwości , że sytuacja ta stanowi wielkie zagrożenie dla jedności Kościoła a także, nie bójmy się tego powiedzieć , dla przyszłości cywilizacji chrześcijańskiej.
    Jakie z tego wnioski?
    Albo cywilizacja ta upadnie, a ponieważ świat nie zna próżni to w jej miejsce przyjdzie inna. Kościół zaś ( który trwał będzie ponieważ obiecał to Chrystus) zmieni się kompletnie, być może wróci „do katakumb”. Nie jest to dla nas dobra prognoza, ale niezbadane są wyroki Opatrzności.
    Albo może jednak Kościół wróci na właściwe tory i stanie w prawdzie ze zdwojoną siłą. Cały czas ufam , że zjawiska o których pisałem wyżej choć coraz silniejsze stanowią jednak wciąż mniejszość we Wspólnocie i nastąpi opamiętanie. Takich momentów w historii Kościoła było niemało i choć nie jestem historykiem to wiemy, że wychodził z nich obronną ręką.
    Jest jeszcze jedna możliwość, być może rzeczywiście jesteśmy w przededniu czasów ostatecznych…

    1. Panie Rafale, niech Pan opowie tę swoją”Baśń” zatroskanym rodzicom przymuszonym do posyłania dzieci na obowiązkowe zajęcia z gender w Anglii, w Nimczech, państwach skandynawskich… itd. (W kilku krajach znam takich rodziców osobiście). Naprawdę nie chcę Pana obrażać, ale mam nadzieję, że jest Pan tylko ignorantem…. Tak właściwie napisał Pan prawdę – to Pana „Baśń” O tym problemie… Bo prawda jest całkiem poważna i bardzo niepokojąca. Niech opowie Pan tą baśń np lekarzom w Angliii, którzy rezygnują z pracy, by nie przeprowadzać procesu zmiany płci u małych dzieci, które właściwie nie wiedzą jakiej są płci po takich zajęciach. Dużo by mówić…. Pańska postawa jest oburzająca, mam nadzieję że jest Pan tylko ignorantem…

  2. W USA Stan Teksas niestety „baśń” potraktowano dosłownie.
    Informacja z portalu „Do Rzeczy”:
    Jeffrey Younger nie może ochronić syna przed zmianą płci. Chce jej matka dziecka, dr Anne Georgulas, która od teraz w pełni praw rodzicielskich będzie mogła zmienić Jamesa w „Lunę”. Kobieta będzie miała całkowitą swobodę w podawaniu dziecku żeńskich hormonów i środków blokujących okres dojrzewania. To oznacza chemiczną kastrację 7-latka.

    Skandaliczna decyzja sądu obliguje Jeffreya Youngera do uznania Jamesa za dziewczynkę. Mimo religijnych i moralnych motywów sprzeciwu, mężczyzna będzie zmuszony także do udziału w lekcjach dot. gender i transseksualizmu.

    Rodzice dzieci walczyli w sądzie o prawa do opieki nad synem. Matka chce przekształcić Jamesa w dziewczynkę wbrew jego woli – argumentował Jeffrey Younger.

    I tak ojciec chłopca będzie musiał uważać go za dziewczynkę i tak go nazywać. Ponadto ma zakaz zabierania Jamesa w otoczenie ludzi, którzy uważają go za chłopca. Dr Georgulas ma także prawo do wyłącznej opieki nie tylko nad Jamesem, ale i jego bratem bliźniakiem, Jude’em.

    Ojciec obawia się o życie Jamesa. Do skutków ubocznych chemicznej terapii, polegającej na podawaniu dziecku hormonów płciowych, należą m. in.: zakrzepica żył, podniesiony poziom tłuszczu we krwi, kamienie żółciowe, wzrost wagi, bezpłodność, niskie libido, zaburzenia erekcji, czy nadciśnienie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.